برای شما چتر آورده ام
به باران نزدیک می شوید
آسمان هنوز سهم کسی نیست
ميان اين و آن اما
همه به یک سالگرد می اندیشند
کی ؟
وقتی صدای پایتان سبک می شود
وقتی کوهها نیم می شوند برای عبورتان
دوستت دارم
شما که نمی پرسید
کدامیک ؟
همان که موهایش از تخته سیاه بیرون ریخته و
چشم هایش را هر چقدر بکشید
باز شبیه سیب نیست
هر کسی که دوستت دارم
همین
هنوز هر توضیح ترا گم می کند
یعنی پرنده مردنی است
اشارتی است به شما
و هنوز در فکر آن کلاغم
یعنی مغشوش
و دلم هری می ریزد
که های و هوی او
در آن همه شعر
یک کوچه فرعی بود
به یاد بیاورم
که مرگ سایه دراز درناها ست
وقتی تصورشان از دریاچه می گذشت
وقتی سیاهچاله ای که نیمه هر کسی ست
در دوستت دارم خالی است
و در آن بنفشه که نقش تو را بازی می کرد در شعر افسوس
حالا در هیچ نقشه ای تو را پیدا نمی کنم
انگار چشم های ما مزاحم توست
و دوری بخش بزرگی از نزدیکی است
به رودخانه فکر می کنم
به لکه ی آرام لک لک ها در دور
و می فهمم که تسلیتی پیش روست
و مادری که جهان را جارو می کند
یکروز از پله ها می رود
چیزی نزدیک
چیزی دور
بوی ادویه می دهم
فکر می کنم چرا در تهران چرا در لندن
چرا در کجا
یک تکه از زمین برای من است
اگر چه آسمان هنوز سهم کسی نیست
و چیزی که همه جا سیاه شده می ارزد
به یکبار ملاقات
برای شما چتر آورده ام
به باران نزدیک می شوید
ای دل غافل ...
جشنواره شعر فارسی وازنا - سال 1386