این
شانس لعنتی
دریچه ی جنوبی آسمان بودم
باد از من می وزید
حالا عصرها
جاشوی پیری مرا به لنگرگاه می برد
می گوید نهنگ بزرگی را گم کرده ای
اما من هرگز نهنگی نداشته ام
من تنها دریچه ی جنوبی آسمان بودم
آوازخوانی گمنام
که طعم دهانش شور بود
با آکاردیونی که تمام آهنگ های نسل اش را حفظ کرده بود
می نشستم روی سکویی
در ابتدای کوچه ای که به دریا می رسید
هر روز کودک و مادری از کنارم می گذشتند
کودک مرا نشان می داد
من و مادر هر دو می خندیدیم
دکترم حرف دیگری می زند
: دچار فراموشی مقطعی شده ای :
حاشا می کنم
من هیچ نسبتی با این اقیانوس دراندشت نداشته ام
من آن گوشه بودم
به حساب نمی آمدم
اگر جرمی هست پای من نبوده
به من چه که واژه ها گاهی طعم شراب می دهند و گاهی بوی کافور
من هیچ عصرانه ی مشترکی
با این اسب های سفید
که بی دعوت می آیند و یکریز گریه می کنند نداشته ام
: چایی تان سرد نشود!
لعنت به ای شانس
این صندلی راحتی , اصلا ً هم راحت نیست !
: شما حالتان خوب است ؟!
نگاهتان , ببخشید چایی تان سرد نشود!
اینجا کسی بلد نیست بندری برقصد ؟
دلم می خواهد جنوبی بخوانم
: اختیار دارید آقا !
شما زمانی اقیانوس بوده اید !
اقیانوس ؟!
نه ! من تنها با چتر از خانه بیرون می آمدم
و علاقه ی زیادی هم به ساعت مچی ام دارم
پس آن آکاردیون نشانه چی بود ؟!
: حوصله کنید آقا
ما تمام تمام زندگی شما را ضبط کرده ایم
یک فیلم بلند که قرار است تمام مردم دنیا آن را ببینند
سر در نمی آورم
همه چیز را فراموش کرده ام
راستی شما نمی دانید من چند ساله ام
: شما همین امروز صبح به دنیا آمدید آقا
و یک ساعتی می شود که مرده اید .
کاستلون - بهار ٨٦