"میخونه ها" شعری از نیکلاس گویلین ، شاعر و روزنامه نگار کوبایی | ترجمه ای از : امیر حسین تیکنی
نیکلاس گویلین (1902 - 1989) شاعر و روزنامه نگار کوبایی و از طلایه داران جنبش نگریسمو (Negrismo) در کوبا که در راستای احیای فرهنگ و هویت آفریقایی – کوبایی تلاش می نمود. وی در سال 1921 تحصیل در رشته ی حقوق در دانشگاه هاوانا را رها کرد تا به نحوی مستمر به شعر بپردازد. وی بین سالهای 1930 و 1931 دو مجموعه ی شعر به نامهای Motivos de son و Sóngoro cosongo را منتشر نمود و در آنها با استفاده از بن مایه های برآمده از اسطوره ، افسانه و گفتار های عامیانه ی سیاهان کوبا به بازنمایی فرهنگ سیاهان آفریقایی ساکن در کوبا پرداخت. وی در کنار شعر در عرصه ی سیاست نیز فعال بود و تجربه هایی چون عضویت در حزب کمونیست ، شرکت در جنگ داخلی اسپانیا و تبعید از کوبا به سال 1958 را از سرگذراند. پس از به قدرت رسیدن فیدل کاسترو ، وی به کشورش بازگشت و به سبب پشتیبانی دیرینش از انقلاب کوبا به عنوان قهرمانی ملی مورد استقبال قرار گرفت. وی در مجموعه شعر Tengo ( منتشر شده در سال 1964) به ستایش انقلاب کوبا پرداخت و در چند مأموریت دیپلماتیک نیز نقش عمده ای ایفا کرد. *
آنچه در پی می آید ، ترجمه ای از شعر "میخانه ها" سروده ی نیکلاس گویلین است که از زبان انگلیسی (با ترجمه ی اریک اروزکو) و به قلم آقای امیر حسین تیکنی به فارسی برگردانده شده است:
"میخونه ها"
من عاشق
میخونه ها و بارهای لب دریام
جایی که آدماش
می می خورن و حرف می زنن
فقط برای این که
می ای خورده باشن و حرفی زده باشن
جایی که "جو" ی آس و پاس
میاد و بلافاصله نوشیدنی شو می خواد
جایی که "جو"ی مشت زن و "جو"ی چاقو کش هم هستن
و همینطور "جو"ی خسته هم
و همگی مثل "جو"ی ساده دلن
تنهان و همگی فقط مثل "جو"ی ساده دلن
جایی که موجای سپید
به ساحل رفاقت های ناب می رسن
رفاقت های خالص و بی پرده ای که فقط تو شهرای کوچیکه
موج 'سلام' و موج 'حالت چطوره؟'
که بوی ماهی از خزه ها و الکل و نمکش به مشام می رسه
و از پیراهن خیس از عرقی که زیر آفتاب پهنه تا خشک بشه .
به من نگاه کن
برادر !
منو پیدا می کنی
قاتی آدمای محلی کاملن معمولی
که فقط نوشیدن و حرف زدن بلدن
آدمای میخونه ها و بارهای لب دریا .
ترجمه شعری از نیکولاس گویلین ( کوبا ، 1902 - 1989)
ترجمه از امیر حسین تیکنی
ترجمه ی انگلیسی: اریک اروزکو
"BARS"
I LOVE THE BARS AND TAVERNS
NEXT TO THE SEA
WHERE PEAPLE TALK & DRINK
JUST TO DRINK & TALK
WHERE JOE NOBODY WALKS IN AND ASKS
FOR HIS DRINK STRAIGHT
AND THERE ARE JOE FISTICUFFS AND JOE BLADE TOO
AND JOE BLOW AND EVEN JOE SIMPLE
ALONE AND JUST – PLAIN JOE .
THERE WHITE WAVES
BREAK INTO A FRIENDLINESS :
A FRIENDLINESS OF A SMALL TOWN WITHOUT RHETORIC
A WAVE “ HI” AND “HOW`RE YOU DOING ? “
IT SMELLS LIKE FISH THERE
OF MANGROVE -OF RUM- OF SALT
AND A SWEATY SHIRT HUNG OUT IN THE SUN TO DRY .
LOOK FOR ME
BROTHER
AND YOU`LL FIND ME
IN HAVANA - IN OPORTO – IN JASMEL - IN SHANGHAI
WITH ORDINARY FOLKS
WHO - JUST TO DRINK AND TALK –
PEOPLE THE BARS AND THE TAVERNS
NEXT TO THE SEA .
A poem by Nicolas Guillen
English translation: by ERIC OROZCO
Translated to Farsi by Amir Hussein Teekany
* اطلاعاتی که در جهت معرفی این شاعر ارائه گردید از منبع ذیل اقتباس و ترجمه شده است :
· Encarta Reference Library Premium 2005 DVD