عنوان: نمی‌شدی کاش تکرار ( صفحه ٤۸)

شاعر: محمد رضا پورمند

ناشر: دارینوش 

 نوبت چاپ اول: ١٣٨٧

 

□

 

ایستگاه آخر پیاده می­شوم

وهر جا که رد روشنی از خواب ستاره باشد

اتراق می­کنم. (ص٧)

 

زبان شاعر در بسیاری از سطرها از منطق نثر تبعیت می­کند و در پی مجاب خواننده‌ی خود، از هیچ تلاشی دست بردار نیست:

 

[ ومردمی که به جای درخت، برج می­بینند وبه جای یک فضای بی­آلایش و مسرور خواستن / چارچوبی از قواعد معمول مثل خوره به جان‌شان افتاده است/  من از شتاب/  من از اضطراب این آدم‌های ناشناس/  به تنگ آمده‌ام/  ص١٧]

 

روزی که آمدم

کسی به استقبالم نیامده بود

امروز که می­روم.... (ص٤٧)