مرثیه‌ای برای پیامبری که...

پابه‌پا می‌کنم

مگر دست از این خیرگی برداری…

طوری زُل زده‌ای به دست‌های من

که یاد موسی می‌افتم

دست‌ام را در جیب‌ام فرو می‌کنم

و برای دوام ِ معجزه‌ای که تو به آن چشم بسته‌ای

تمام وردهایی را که از بَرَم

هزاربار بالا می‌آورم

و فوت می‌کنم دور تا دورِ انگشت‌های‌ام

امّا...

این درختِ خشک خیالِ روشن شدن ندارد!

ببخش!

پیداست تو هم فراموش کرده‌ای

که پیامبر بیچاره‌ات

سال‌هاست دست‌کش‌های سیاه می‌پوشد!