دو شعر از دوروتی پارکر

مترجم:  راجله ی کافی

 

□

 

١)

سکوت بودم من

آنگاه که عشق

با خمیازه‌ای

روی گرداند و رفت

و اندوه

با ناله

به دامان‌ام ریخت

من اما

ناگفته بسیار دارم

 

□

 

٢)

 

تجربه

بودند مردانی که

قلبت را دو نیم کردند

مردانی نیز متملقانه

ابراز عشق کردند

بودند مردانی دیگر نیز

که هرگز

در تو ننگریستند

و این

آن حقیقی‌ترین  بود