سیروس رادمنش، شاعر جنوبی «موج ناب» درگذشت. نخستین بار، او را منوچهر آتشی در دهه‌ی پنجاه در مجله‌ی «تماشا» به همراه بزرگان دیگری چون حسین منزوی به جامعه‌ی ادبی کشور معرفی کرده بود.

به گزارش واحد خبر نشریه‌ی الکترونیکی شعر وازنا، رادمنش، شاعری بود که در شعرش، از پیشروترین تکنیک‌های شعری معرفی شده تا دهه‌ی پنجاه خورشیدی سود می‌جست.

وی که به عنوان  برجسته‌ترین شاعر «موج ناب» شناخته می‌شود، هیچ‌گاه تن به انتشار شعرهای خود در قالب کتاب نداد و با آنکه در  طول دوران کاری‌اش، نشریات پایتخت عموما ً از انتشار شعرهای او به بهانه‌هایی چون دشواری و سنگینی و مسائلی از این دست سر باز می‌زدند، او تنها با چاپ شعرهای خود در نشریات محلی و چند نشریه‌ی حرفه‌ای شعر (در آغاز، مجله‌ی تماشا و در این اواخر، نشریه‌های کارنامه و نوشتا) جای خود را از سال‌ها پیش میان شعردوستان جدی باز کرده بود.

شعر رادمنش، در منتهاالیه گرایش «موج نو» شکوفا شد – گرایشی که یک دهه پیش‌تر از معرفی او در تماشای سال‌های پنجاه، با شعر شاعرانی چون بیژن الهی، پرویز اسلام پور، بهرام اردبیلی، محمود شجاعی، فیروز ناجی، هوتن نجات و احمدرضا چکنی مطرح شده بود.

منوچهر آتشی که هم‌واره و تا آخرین روزهای زندگی‌اش به معرفی شاعران جوان و بااستعداد به جامعه‌ی ادبی کشور می‌اندیشید، نخستین کسی بود که رادمنش را کشف کرد. او در مجله‌ی «تماشا» که مسئولیت بخش شعر آن را به عهده داشت، صفحه‌ای را به معرفی رادمنش جوان آن سال‌ها و شعر او اختصاص داد. سیروس رادمنش، متولد ١٣٣٤ مسجد سلیمان بود و هفدهم شهریور جاری، دیده از جهان فرو بست.

شعر زیر، از شعرهای اوست که به نقل از وبلاگ شخصی این شاعر نقل می‌شود:

 

در کجای دل است

او که مینا‌های شکسته را به یاد می‌آورد

و طوفان آبگینه را

در طرحِ هزار دستانه‌ی آن قُمریانم

که رفتند و شاید نمی‌دانستند

که من نیز

به هر رفتنی، "مشایعت مرگ خود" می‌گشتم

حالا:

در کجای دل است

او که می‌خواهد

پراشیده‌های رنگ و رنگ را

در بندهای جان؛

مثل رخت و بخت

که سیاه: بر زین‌های نو عروسان مرگ!

ـ به راستی چه می‌خواهد؟!

 

برای مطالعه‌ی تعدادی از شعرهای رادمنش، می‌توانید به وبلاگ شخصی او به نشانی http://syrusradmanesh.persianblog.ir/ مراجعه کنید.